Titre: Madonna with the long neck; Créateur: Parmigianino Mazzola; Lieu de naissance du créateur: Parma (Italy) Lieu de décès du créateur: Casalmaggiore - Cremona (Italy) Date de création: 1534 - 1540; Style: Renaissance / Mannerism / Altarpiece; Original Title: Madonna con Bambino e angeli, detta Madonna dal collo lungo; Dimensions Paintings of Madonna and Child; Parmigianino catalogue raisonné, 1980 Rossi; Parmigianino catalogue raisonné, 1991 Di Giampaolo; File:Parmigianino - Madonna con Bambino e angeli, detta Madonna dal collo lungo - Google Art Project.jpg (file redirect) File:Parmigianino - Madonna with saints - Web Gallery of Art.jpg [Madonna z Dzieciątkiem] ; [Święta Rodzina] ; [Kazanie świętego Pawła] ; [Madonna z Dzieciątkiem trzymającym szczygła (?) w dłoni] / SMulinari inci. ; Parmigianino inv. e del., Girolamo Miruoli inv. e del., Pierino del Vaga inv. e del found: Virtual Uffizi Gallery, Feb. 24, 2014: under Parmigianino (Madonna and Child with Angels, painted after 1534, which now hangs in the Uffizi Gallery. The piece became known as the Madonna dal Collo Lungo, or Madonna with the Long Neck) . Parmigianino – Madonna z długą szyją1534-40, Galeria Uffizi, olej na drewnieObraz ”Madonna z długą szyją“ został zamówiony w 1534 roku malarzowi Francesco Mazzola o przydomku Parmigianino do kaplicy kościoła Santa Maria dei Servi w Parmie. Obraz nie został zakończony i znaleziono go w warsztacie artysty w 1540 roku po jego śmierci. Pod koniec 17 tego wieku dzieło zostało zakupione przez Wielkiego Księcia Ferdinando de Medici i tak trafiło do to jeden z najbardziej tajemniczych obrazów stylu manierystycznego, czyli nurtu, który pojawił się w latach dwudziestych szesnastego wieku. Charakteryzował się on naśladowaniem “maniery“ genialnych artystów takich jak Michał Anioł, Leonardo da Vinci i Rafaello, ale jednocześnie rezygnując z ogólnie przyjętych w renesansie reguł. Mówimy tutaj o braku przestrzegania zrównoważonej kompozycji, rezygnacji z perspektywy linearnej, z naturalnych kolorów, z anatomii i z naturalnej ekspresji. Artyści manierystyczni tacy jak Pontormo i Rosso Fiorentino, którzy kształcili się i pracowali we Florencji, używali jaskrawych kolorów, rozmywali kontury postaci, tworzyli dziwne kompozycje. Ich obrazy wiązały się również z wyrafinowaną symboliką kilka słów o tym przepięknym obrazie Parmigianino, o jego symbolice, odniesieniach i o manieryzmie. Nawigacja wpisu Parmigianino, 1540, olej na desce, 216x132 cm, Galeria Uffizi, Florencja To jeden z najdziwniejszych wizerunków. Mógłby się nazywać jeszcze inaczej. Na przykład: Madonna z wielką stopą. Wszystko przez przecudaczną kompozycję obrazu. Postać Matki Boskiej znajduje się na pionowej osi obrazu. Po jej prawej ręce panuje tłok aniołów, po lewej - pustka. W dodatku Madonna jest umieszczona tak blisko „powierzchni” obrazu, że ledwo mieści się w granicy wizerunku. Udało się autorowi upchnąć jeszcze podnóżek, ale prawa stopa Madonny, wsparta na nim piętą, zdaje się już nie mieścić w płótnie, wychodzi „do nas”. A może właśnie o to idzie, żeby ukazać Maryję jako tę, która wychodzi do nas? Jeszcze inny tytuł by się nadał, uczenie brzmiący: Madonna z arachnodaktylią. Z kim? Czy też z czym? Ze schorzeniem polegającym na tym, że palce są nieproporcjonalnie długie w stosunku do ramienia, nadgarstka i śródręcza. To jeden z objawów np. Zespołu Marfana, a na czym polega owo schorzenie, to już zainteresowani mogą sobie wywikipediować. Wróćmy jednak do oryginalnego tytułu. Długa szyja koresponduje ze stojącą w tle kolumną, gładką, niczym z kości słoniowej. To dość zagadkowe skojarzenie. Znawcy mówią o hymnie Maryjnym „Collum tuum ut colonna” - szyja twoja jako kolumna - który miał zainspirować autora. Może chodzi o Pieśń nad Pieśniami? Dwa fragmenty tej księgi odnoszą się do szyi Pnp 4,4 (Szyja twoja jak wieża Dawida) oraz Pnp 7,5 (Szyja twa jak wieża ze słoniowej kości). Ten drugi motyw pojawia się także w Litanii Loretańskiej. Tyle, że mowa o wieży, nie o kolumnie. Ale za to kolumna (pilar) kojarzy się z uchodzącym za pierwsze objawienie Maryjne, jakie miał otrzymać św. Jakub Apostoł w Hiszpanii, jeszcze za życia Matki Bożej, ale to opowieść na inną okazję. Długa szyja Madonny może mieć także odniesienie do tajemnicy Niepokalanego Poczęcia, pełnego uświęcenia, Maryi, napełnienia Duchem Świętym, być oznaką chęci i możliwości sięgnięcia nieba. Komponuje się także z całą sylwetką Madonny, utrzymaną w manierze „figura serpentinata” (postać wijąca się niczym wąż). Wąż rajski wił się wokół drzewa i sprowadził na ludzkość śmierć. Maryja „wije się” wokół łaski Bożej, którą jest wypełniona i sprowadza na ludzkość zbawienie. Nazywa się ten obraz czasami także Madonną z aniołami. Pięć ich twarzy widać po prawicy Maryi, ale nie wszystkie postaci są dokończone. Proszę zwrócić uwagę na spojrzenie tego anioła, którego twarz jest na wysokości łokcia Matki Bożej. Spogląda na wazę, zamykającą obraz z lewej strony. To także symbol Maryi - naczynia pełnego Ducha Świętego (jak w dawnym tekście Litanii Loretańskiej). Jeśli się dobrze przyjrzeć, na pękatej ścianie naczynia widać cień krzyża. Bo ja nazwałbym ten obraz Pietą. A to ze względu na postać Jezusa. Jego ciało zdaje się bezwładnie, jak po zdjęciu z krzyża, przelewać przez ręce Matki. Ma wygląd dziecka, choć jego postać jest nieproporcjonalnie duża. Tak, jakby Madonna trzymając w rękach zdjęte z krzyża ciało Jezusa wciąż widziała w nim Dziecię, wspominając radosne tajemnice Jego życia. Po lewicy Maryi, tam gdzie pusto, przy kolumnie stoi samotna postać św. Hieronima. To Ojciec Kościoła Zachodniego, znany nade wszystko z przetłumaczenia Pisma Świętego na łacinę. Ale też jest autorem pierwszego traktatu Mariologicznego. W swoich pismach broni dziewictwa i Bożego Macierzyństwa, nade wszystko zaś wskazuje starotestamentalne pisma Proroków, które odnoszą się do Maryi. I zapewne z tego tytułu stoi przy kolumnie, obok Madonny z długą szyją, ze zwojem pism prorockich w ręku. Parmigianino (właśc. Girolamo Francesco Maria Mazzola) (ur. 11 stycznia 1503, zm. 24 sierpnia 1540) – włoski malarz, rytownik manierystyczny. Jego przydomek artystyczny pochodzi od miejsca urodzenia (Parma). Charakterystyczne dla jego malarstwa wydłużenie postaci, wyszukany wdzięk i odrzucenie postulatów realizmu stały się cechami typowymi dla wielu malarzy doby manieryzmu. Parmigianino Autoportret w wypukłym zwierciadle (ok. 1524) Imię i nazwisko Girolamo Francesco Maria Mazzola Data urodzenia 11 stycznia 1503 Data śmierci 24 sierpnia 1540 Narodowość włoska Dziedzina sztuki malarstwo Epoka manieryzm Multimedia w Wikimedia Commons Cytaty w Wikicytatach MłodośćEdytuj Parmigianino przyszedł na świat jako ósme dziecko malarza Filippa Mozoli. Kiedy ojciec osierocił go w dwa lata po narodzinach, wychowaniem jego oraz rodzeństwa zajęli się wujowie, Michele i Pier Ilariomi którzy, jak twierdzi Giorgio Vasari, byli średnio utalentowanymi malarzami. We wczesnych latach Parmigianino tworzył głównie zamówienia kościelne – freski i tempery, niekiedy kończąc dzieła rozpoczęte przez swych wujów. Te pierwsze prace, jak freski w dwóch kaplicach kościoła Św. Jana Ewangelisty w Parmie, powstawały pod silnym wpływem Correggia, którego malarz znał osobiście. Najbardziej znaną pracą wczesnego okresu stał się Autoportret w wypukłym zwierciadle, o którym Vasari pisał iż wygląda tak pięknie, że „zdaje się być raczej aniołem niż człowiekiem”. Podróż do RzymuEdytuj Mając 21 lat (1524 r.) Parmigianino przeniósł się do Rzymu, zabierając ze sobą kilka swoich prac (w tym Autoportret w wypukłym zwierciadle) i licząc na mecenat papieża Klemensa VII. W Wiecznym Mieście zyskał dużą popularność, a pod wpływem malarstwa Michała Anioła i Rafaela, jego obrazy nabrały miękkości i wdzięku – cech tak charakterystycznych dla dojrzałego stylu Parmigianina (widoczne w późniejszej Madonnie z długą szyją). W tym okresie powstało Widzenie św. Hieronima (1526-27 r., olej na desce), obraz namalowany dla kościoła San Salvatore w Lauro. Dzieło cechuje stonowana, dość chłodna kolorystyka oraz specyficzne dla Parmigianina wydłużenie postaci. Po tragicznym złupieniu Rzymu przez wojska cesarskie w 1527 r. (Sacco di Roma) Parmigianino uciekł z miasta, podobnie jak wielu innych artystów. W Bolonii i ParmieEdytuj Po trzyletnim okresie przebywania w Bolonii, Parmigianino w roku 1530 powrócił do rodzinnej Parmy. Otrzymał tam zamówienie na dwa obrazy, Św. Józefa i Św. Jana Chrzciciela, mające trafić do powstającego kościoła Santa Maria Della Steccata. W ciągu kolejnych czterech lat dzieła pozostawały jednak nieukończone, a ich twórca za niedotrzymanie warunków umowy trafił w końcu na dwa miesiące do więzienia. Według Vasariego zaniedbywanie obowiązków wiązało się z pogłębiającą się u Parmigianina fascynacją wiedzą tajemną oraz studiowaniem alchemii. Malarz z roku na rok stawał się coraz bardziej kapryśny, melancholijny i ekscentryczny. W tym okresie powstawało bez wątpienia najbardziej znane jego dzieło, Madonna z długą szyją (1535 r., olej na desce), namalowane dla kościoła Santa Maria de Serviti w Parmie. Skrajne wydłużenie postaci, wytworność gestów i zagadkowość niektórych symboli umieściły ten obraz wśród najbardziej rozpoznawalnych dzieł manieryzmu. Pormigianino zmarł 24 sierpnia 1540 r. w Casalmaggiore w wieku 37 lat. Pochowano go „nago, krzyżem z drzewa cyprysowego na piersi”. DziełaEdytuj Autoportret w wypukłym lustrze – 1523 – 1524, olej na desce, śr. 24,4 cm, Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu Madonna z długą szyją -1534 – 1539, olej na desce 219 × 135 cm Galeria Uffizi Kupido napinający łuk -1535, olej na desce 135 × 65,3 cm, Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu Portret Antei, – 1530 – 1535, olej na płótnie 136 × 86 cm, Museo di Capodimonte NeapolZobacz teżEdytuj manieryzm malarstwo włoskiego manieryzmuKontrola autorytatywna (osoba):ISNI: 0000 0001 2122 2460VIAF: 17231857ULAN: 500012615LCCN: n79074516GND: 118641484LIBRIS: vs68bxvd1rxdd65BnF: 119729170SUDOC: 027754154SBN: CFIV065097NLA: 36403327NKC: js20030216024BNE: XX1081117, XX1522921, XX1692770NTA: 109747151BIBSYS: 90942798CiNii: DA07832351Open Library: OL1408163APLWABN: 9810691644805606NUKAT: n97072147J9U: 987007500815905171PTBNP: 245191CANTIC: a10134888LNB: 000201044NSK: 000513573CONOR: 9663587ΕΒΕ: 234906BLBNB: 000506071WorldCat: lccn-n79074516 Madonna z długą szyją Włoskiemu artyście Francesco Mazzola, pochodzącemu z Parmy i stąd też zwanemu Parmgianino, dane było tworzyć krótko, zaledwie bowiem dwie dekady. W tym niedługim czasie zdołał jednak osiągnąć ogromy sukces, zarówno na północy – w rodzimej Parmie i Bolonii, jak też w Rzymie – gdzie był niespełna trzy lata i gdzie okrzyknięto go mianem „Rafaela odrodzonego”. Parmigianino to malarz osobny, jego droga twórcza rozpoczęła się w pracowni wujów, Michela i Piera Ilario, których należy uznać za artystów lokalnych, raczej przeciętnych, pozbawionych polotu i talentu.

parmigianino madonna z długą szyją